"Hjólað í vinnuna" átakið byrjað aftur. Mér finnst mjög hressandi og fínt að hjóla. Enda ekki annað hægt þegar maður á svona fallegt bleikt hjól eins og ég á. Það er samt eitt sem háir mér í hjólaiðkuninni. Mér er lífsins ómögulegt að hjóla upp brekkur. Ég skil þetta ekki. Mér tókst reyndar að hjóla upp Vesturgötuna einu sinni. En það var bara af því ég náði að ná upp góðum hraða áður en ég kom að brekkunni. Var samt alveg ónýt þegar ég var komin upp. Dey alltaf úr öfund þegar ég sé konur hjóla með reisn upp Bankastrætið beinar í baki með blóm í körfunni framan á stýrinu án þess að blása úr nös. Ég er alltaf eins og einhver brjálæðingur í spinningtíma. Kannast einhver við þetta? Þetta minnir mig svo á annað vandamál sem ég glímdi við þegar ég var nýkomin með bílprófið. Það eru ein gatnamót hérna í hverfinu sem ég forðaðist eins og heitan eldinn af því að ég gat ekki tekið af stað í brekku án þess að drepa á Lödunni. Frekar bjánalegt.